Halloween

Het is weer de tijd van het jaar voor enge pompoen gezichten. Ik had een paar dagen geleden in Meers langs de weg 2 grote pompoenen gekocht. Vandaag hebben we ze gesneden, samen met Misha.

Het resultaat mocht er wezen. Benjamin had van zijn pompoen ook een hut voor playmobile poppetjes gemaakt die rond het kampvuur kokonden zitten.

70 years in Bad Laasphe

We zijn de afgelopen dagen een heerlijk lang weekend in Bad Laasphe in het Sauerland, Duitsland geweest.

Omdat Jan’s bern nog steeds niet de oude is(of juist wel…) en last heeft van zijn been, reed Selena met zijn auto en ik met onze.

In Bad Laasphe vonden we Maarten, Sylvana en de kinderen al bij hotel Am Fang.

We hebben daar 4 heerlijke dagen gehad. De kinderen hebben veel gezwommen, we hebben in de zaal veel spelen gespeeld, voornamelijk Risk, Catan en troeven. Omdat ik was uitgegleden op ons tuinmuurtje en een flinke wond aan mijn onderbeen had, ben ik niet gaan zwemmen, maar heb heerlijk veel kunnen lezen.

Als uitstapje zijn ook nog een dagje naar de Dillenburg gegaan, de geboorteplaata van Willem de Zwijger. Helaas is de Dillenburg in de 30 jarige oorlog volledig verwoest en staat er alleen een gedenk-toren op de lokatie waar vroeger een geweldig slot gestaan heeft.

En er was natuurlijk een onvergetelijke animatie avond met een Amsterdamse volkszanger…☺ Gelukkig kende hij ook nog een paar Duitse Schlagers.

Maar uiteindelijk kwamen we natuurlijk om Liesbeths 70e verjaardag te vieren. En dat hebben we in stijl gedaan met kuchen, kadootjes, kinderen en kleinkinderen!

Hiep hiep voor liesbeth. Nog vele jaren.

Pondering the pond

De vijver zag er de laatste maanden erg zielig uit. Hij was lek en liep binnen een week half leeg. Uitvinden waar het gat zit was geen doen en ik besloot het zeil maar volledig te vervangen. Hiervoor moest nog wel wat aan de randen worden bijgemetseld, want die waren tegen het oude zeil gestort en liepen heel rafelig.

Afgelopen zaterdag heb ik  met Jan Vaessen het zeil uiteindelijk vervangen. Dat liep gelukkig voorspoedig en we konden de vijver rond de middag al weer vol laten lopen.

Zondag heb ik de randen afgewerkt en met Selena en de kinderen de stenen  weer terug gelegd. Hij is nu weer in volle glorie hersteld. Hopelijk houd dit zeil het voor de komende 30 jaar of zo.

Homeward bound

Aan al het goede komt een einde, zo ook aan deze vakantie. Vandaag zijn we helaas weer op weg naar huis gegaan.

Rond 10 uur hebben we afscheid genomen van Heidi en Rock en de kinderen en zijn we naar het vliegveld gereden. Vervolgens hebben we de auto ingeleverd en zijn we ingecheckt.

Het eerste deel van de reis is naar Dallas. Halverwege de vlucht lijkt het er op dat we door een storm flinke vertraging gaan oplopen. Gelukkig komt er een geupdate route en komen we bijna op tijd aan.

In Dallas hebben we nog een probleem om uit te vinden hoe we bordingpasses kunnen krijgen voor de volgende vlucht. Omdat we in transit zijn komen we niet langs een incheck balie. De service balie staat vol met gestrande mensen door de storm. Dus daar in de rij gaan staan is ook niet aanlokkelijk. Gelukkig kan iemand bij een gate ons helpen. Daarna snel een laatste hamburger en een ijsje en weer boarden.

In London hebben we ook een paar uur extra. Die wordt opgevuld met rondwandelen, eten en in de kinderspeelhoek. Ik begin alvast met het uitzoeken van de fotos.

We komen rond half negen aan op schiphol. Daar staat Marieke te wachten om ons op te halen. Zodra we buiten komen staan we in een hoosbui. Welkom terug in Nederland.

Bij Marieke en Joel zijn de kinderen nog wakker en ze stormen naar beneden als we binnenkomen. Het is gezellig ze weer te zijn. We kletsen veel te lang en gaan laat naar bed.

De volgende ochtend ontbijten we samen en geven we de kinderen hun T-shirts. Gelukkig passen ze.. bijna. Daarna stappen we op de trein naar huis. We komen rond 5 uur ‘s middags thuis.

De jongens rennen meteen naar Micha om hem de avonturen te vertellen.

Het gras en onkruid staat hoog en tiert welig. Vooral het nieuw ingezaaide gras. ‘s Avonds maai ik het daarom direct. We moeten de benzine grasmaaier van Giel lenen om er doorheen te komen.

En zo beginnen we weer aan het normale leven in Meers. Het is een geweldige reis en avontuur geweest. We hebben genoten van de natuur, de vrienden en onze jongens.

The end.

 

Calgary again

We zijn weer terug in Calgary, en geen dag te vroeg. Op maandag ochtend word Selena ziek, zwak en misselijk wakker. We hadden gepland om naar Spark, het science museum te gaan omdat het weer vandaag niet veel zal zijn. Maar met Selena ziek in bed wordt het een echte rustdag.

De jongens spelen met Toby en Buddy in de tuin. ‘s Middags lukt het zelfs nog om wat te gaan zwemmen. Maar dan gaat het regenen en biedt de TV afleiding.

Selena slaapt de hele middag en voelt zich ‘savonds gelukkig iets beter. Maar op de bank gaat ze ook nog door haar rug. Ze komt bijna niet meer overeind van de pijn. Gelukkig heeft Heidi een goed middeltje tegen spierpijn en eeen electrische deken. Daarmee krijgen we het weer onder controle.

Dinsdag gaat het gelukkig beter met Selena. We bezoeken het graf van Briella, het kind van Heidi en Rock dat maar 1 dag geleeft heeft.

Daarna halen we take-away bij een arabisch restaurant en eten thuis. Dit valt bij christiaan niet helemaal in de smaak, maar gelukkig kan hij het arabisch brood wel waarderen.

Woensdag hebben we met David en Patricia afgesproken. We ontmoeten elkaar op het C-train peron in het centrum. Benjamin ziet voor het eerst een grote stad en wolkenkrabbers.

We eten bij een foodcourt. Christiaan is helemaal happy met KFC. Wij nemen tandori! Iedereen gelukkig.

Er is helaas niet genoeg tijd over voor het Glenbow museum. Dat laten we voor de volgende keer. We gaan voor de Calgary tower.  Benjamin is heel erg onder de indruk van de wolkenkrabbers. Hoewel hij een beetje teleurgesteld is dat het geen kranen zijn met echte klauwen die wolken kunnen krabben, zoals hij het zich eerst had voorgesteld.

De Calgary tower geeft een mooi uitzicht. We hebben een audio guide die leuke weetjes over de stad en het uitzicht verteld. De kinderen leven zich uit op de glazen vloer. Ze hebben veel minder hoogtevrees dan hun ouders en maken stoere fotos om thuis aan hun vriendjes te kunnen laten zien.

Selena voelt zich niet erg goed, dus houden we het kort. We nemen afscheid van David en Patricia en pakken de C-train weer naar huis. Daar komen Terry en Noni net aan. Ze zijn terug van hun camper tour en hebben weer leuke kadotjes meegenomen voor ons en de kinderen! We worden weer verwend.

Toby heeft ‘s avonds haar eerste “Sleepover”. In hun eigen kelder, bij Christiaan en Benjamin. Ze vindt het erg spannend om bij de grote jongens te mogen slapen. Maar het gaat goed. Ze slapen zels een beetje uit.

De laatste dag heeft Selena een afspraak met Monica, de vrouwlijke pastoor van Rock en Heidi’s kerk.  Terwijl zij weg is,  spelen Heidi en ik met de kinderen. We zwemmen, er wordt op de trampoline gespeeld en geschilderd.  ‘s middags heeft Heidi vrienden uitgenodigd voor een Poolparty. Ze hebben kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als Christiaan en Benjamin. Twee daarvan hebben ze 5 jaar geleden al gezien, Adam en Ryan. We hebben nog een oude foto met hen er op.

 

De kinderen spelen heerlijk samen. Ondanks het feit dat Ryan wel wat nat wordt. wat niet de bedoeling is met zijn krukken en beenwond. Hij is 2 maanden geleden door een auto geschept en 4m weg geslingerd door een winkelpui. Het is een wonder dat hij weer zo loopt.

De jongens vinden een nieuw spelletje uit: Loop met je haar langs het net van de trampoline zodat je leuke vonken krijgt van de statische electriciteit. Het knettert ook leuk. Benjamin ziet er uit als Einstein.

We eten samen met de hele groep.  En leren hoe je Maiskolven “Skirt”. En hebben meteen een nieuw word geleerd!

‘s Avonds pakken we de koffers in. Dat is een kleine uitdaging want we hebben een boel souvenirs en kadootjes mee te nemen. Maar we laten de handdoeken achter in Calgary en krijgen  de koffers toch dicht.

We kijken nog een paar afleveringen van “How I met your Mother” en gaan naar bed.

Het is een perfecte laatste dag geweest.

Writing-on-stone

De laatste reisdag. Maar voor we naar Calgary gaan willen we eerst Writing-on-stone bezoeken. Dit is een gebied langs de Milk river waar indianen in de afgelopen milenia afbeeldigen in de zandstenen rotswanden hebben gekerft.

Als we om 10 uur aankomen blijkt er net een tour te beginnen. We haasten ons om een kaartje te kopen. Gelukkig wachten ze op ons en we kunnen zo de bus in stappen.

De tour gaat langs een paar van de mooiste muurtekeningen. Helaas is een deel van de oude tekeningen door de jaren vernield door grafiti. Maar het is erg interesant.

De tocht duurt 2 uur en we komen rond de lunch terug. We hebben niet veel aan broodjes en er is ook niet veel te krijgen. Maar we eten onze appels, koekjes en chips op en hebben toch een goede lunch.

Zelfs Christiaan is te moe om nog te gaan zwemmen in de Milk river dus bekijken we alleen snel de hoodoos en rijden dan richting Calgary. We komen in het dorp nog een open supermarkt tegen en kunnen daar een koffie, muffin en wat koekjes voor onderweg bemachtigen.

Na een rit van 3.5 uur zijn we in Calgary en worden warm onthaald door Heidi en Rock. Toby was al aan het wachten op Christiaan en Benjamin.

We hebben nog een gezellige avond en vallen dan moe in slaap.

From Livingston to Milk river

Vandaag is een reisdag. We gaan geen bijzonderheden bekijken maar moeten 500 mijl overbruggen van Livingston naar Milk river in Alberta.

We beginnen met een goed ontbijt in Livingston. We vinden een bagel restaurant waar iedereen heel blij mee is. Even geen gebakken ei, pannekoeken of spek.

Daarna gaan we op pad. Op de achterbank wordt er heel veel gespeeld op de telefoon. Colour switch, Clash Royal, Talking Angela en Subway surfer. De jongens overleggen en becommentarieren elkaars vooruitgang. Het is prachtig om naar te luisteren.

We lunchen in Monarch, een gehucht aan de rand van het Lewis and Clark forest. Dan snel weer verder.

We steken bij Coutts de grens over en zijn weer in Canada Dat gaat bijna mis. De Canadese douaniere vraagt vriendelijk of we nog van plan zijn naar de U.S. terug te keren deze reis en we antwoorden van niet. Ze staat op het punt onze visa’s uit de pasporten te scheuren als ze nonchalant vraagt of we ook niet op de terug vlucht via de U.S. reizen. Natuurlijk! We waren bijna onze visas kwijt…

Na de grens is het nog 15 km. Dan zijn we eindelijk in Milk River. Het motel is vlak naast de snelweg. We zijn moe gereden en gaan ook niet meer op zoek naar een restaurant. De restauratie van het motel is voldoende. Lang leve Burgers, steak en fries!

 

(almost) daily news from the Haverkamp-Coumans Estate